Rola rodziców w treningach

Wynik sportowy (choć miło jest wygrywać) nie może być tu najważniejszy. Małe dzieci nie są gotowe na rywalizację.

Przygotowanie psychiczne jest niezbędnym elementem treningu każdego sportowca. Dotyczy to także młodych adeptów działalności sportowej.

Przygotowanie psychologiczne dotyczy wielu aspektów – w tym kształtowania pewności siebie, prawidłowego rozwijania motywacji sportowej, budowania pozytywnych relacji z trenerem i zespołem. W procesie tym uczestniczy wiele osób – zawodnik, trener, koledzy, koleżanki z drużyny, rodzice.

Rozpocznę rozważania o treningu mentalnym w piłce nożnej od zwrócenia uwagi na rodziców. Oni są dla młodych zawodników najważniejsi, pełnią zazwyczaj rolę autorytetów, są osobami znaczącymi dla dziecka, mogą stanowić ważne źródło wsparcia. To oni zwykle jako pierwsi zaprowadzają dziecko na pierwszy trening. Są pierwszymi kibicami, najgorętszymi fanami, ale i tymi osobami, które wskazują błędy (to ostatnie akurat nie zawsze jest potrzebne). To oni motywują, wspierają, pomagają radzić sobie ze stresem i trudnościami. Wspierający rodzic to informacja zwrotna dla dziecka, że to, co robi jest ważne. I że samo jest ważnym człowiekiem. Rodzic pocieszy, pochwali, zgani.

Należy pamiętać, że za trening odpowiada trener. Gdy jednak rodzic ma wątpliwości co do sposobu prowadzenia zajęć czy selekcji do pierwszego składu, powinien jak najszybciej tą sprawę omówić z trenerem

Ale też ważną kwestią jest to, aby rodzice sami nie wywierali na młodym sportowcu nadmiernej presji. Należy pamiętać, że szczególnie w sporcie dzieci, podstawą ma być radość, kształtowanie pasji do piłki nożnej.

Wynik sportowy (choć miło jest wygrywać) nie może być tu najważniejszy. Małe dzieci nie są gotowe na rywalizację.

Nie jest dobrze, gdy rodzice na przykład wracając z meczu z dzieckiem, już w samochodzie wytykają błędy, krytykują lub porównują z innymi graczami. Bywa tak, gdy rodzic ma zbyt wygórowane oczekiwania. Nie należy także – wskutek subiektywnej jednak oceny – traktować swojego dziecka jako najlepszego pod względem sportowym w grupie, choć obiektywnie nie jest to zgodne z prawdą. Pojawia się wtedy ryzyko otwartego krytykowania trenera w obecności dziecka gdyż to podważa autorytet tego ostatniego lub prowadzi do konfliktu szkoleniowiec – rodzic.

Należy pamiętać, że za trening odpowiada trener. Gdy jednak rodzic ma wątpliwości co do sposobu prowadzenia zajęć czy selekcji do pierwszego składu, powinien jak najszybciej tą sprawę omówić z trenerem (ale bez obecności dziecka). Zatem współpraca trenera i rodzica (ale to wiąże się z otwartością obu stron) powinna przyczyniać się do prawidłowego rozwoju gracza. A dziecko dostrzegając wsparcie, akceptację i pomoc osób najbliższych (rodziców lub innych członków rodziny, opiekunów) może czuć się szczęśliwym człowiekiem.

dr Joanna Basiaga-Pasternak
Psycholog Sportowy w Szkole Mistrzostwa Sportowego im. J.Kałuży i H.Reymana w Krakowie